Zamanın kemiği çatladı o gece
04.17'de.
Bir fay hattı sadece toprağı değil,
Mutfaktaki masayı,
Çocuğun rüyasını,
Ve on bir şehrin yarınını,
ikiye böldü.
Soğuktu.
Karın beyazı,
betonun gri çığlığına karıştı.
Sokaklar,
Kendi adresini şaşıran birer labirent şimdi;
Kapı eşikleri ise artık birer hatıra müzesi.